Πέμπτη, 28 Μαΐου 2015

Συμπαράσταση στους κατοίκους του Πανοράματος Μελισσίων δήμου Πεντέλης

Το οικόπεδο πριν τις εκσκαφές.

Οι Οικολόγοι Πράσινοι είμαστε αντίθετοι σε οποιαδήποτε προσπάθεια υποβίβασης του περιβάλλοντος και μετατροπής ελεύθερων χώρων πρασίνου σε οικοδομήσιμους, ιδίως στο χώρο της Αττικής, μιας περιοχής που έχει δεινοπαθήσει από πυρκαγιές, καταστροφή των γύρω δασών και είναι κορεσμένη από οικοδομές και τσιμέντο, με αποτέλεσμα να έχει αυξηθεί αφύσικα τα τελευταία χρόνια η θερμοκρασία σε αφόρητο βαθμό για τους καλοκαιρινούς μήνες.

Το οικόπεδο όπως ήταν πριν λίγες μέρες και ο εκσκαφέας συνεχίζει το κόψιμο δένδρων...


Στο Πανόραμα Μελισσίων το ΟΤ 53 ήταν κοινόχρηστος χώρος που άλλαξε χρήση και έγινε οικοδομήσιμος (ΦΕΚ 818/4-8-2005). Αυτή τη στιγμή ξεκίνησαν οι εκσκαφές με συνέπεια την καταστροφή του πρασίνου και με σκοπό να κτιστεί μια ακόμα εκκλησία μαζί με το ενοριακό της κέντρο, έκτασης 675,5 τ.μ. (κάλυψη επί του οικοπέδου 31,3%  βάσει της αιτιολογικής έκθεσης αρχιτεκτονικής επιτροπής 30/5/20011).  Οι περίοικοι, που έλαβαν γνώση όταν είδαν τις μπουλντόζες να καταστρέφουν το πράσινο και τα δέντρα κινητοποιήθηκαν σε Δήμο, Περιφέρεια και Δασαρχείο, με ενέργειες νομικές κ.ά. με σκοπό να σταματήσουν άμεσα οι εργασίες και να επανέλθει ο χώρος στην προτεραία του κατάσταση.  

Οι Οικολόγοι Πράσινοι συμπαραστεκόμαστε στις ενέργειες αυτές των κατοίκων του Πανοράματος της Δημοτικής Κοινότητας Μελισσίων, δήμου Πεντέλης, θεωρούμε δίκαιο το αίτημά τους και επιπλέον όταν:

  • Παραμένουν αδιευκρίνιστες οι συνθήκες και η αιτιολογία μετατροπής της χρήσης του οικοπέδου από κοινόχρηστο σε ιδιωτικό.
  • Παράλληλα με το σεβασμό μας στις θρησκευτικές πεποιθήσεις κάθε πολίτη, βλέπουμε ότι σε ακτίνα 2 τ.χλμ υπάρχουν άλλες 12 εκκλησίες που καλύπτουν πλήρως τις σχετικές ανάγκες. 
  • Ο αποχαρακτηρισμός του κοινοχρήστου χώρου παραβιάζει συνταγματικές διατάξεις.
 
Οικολόγοι Πράσινοι
Πολιτική Κίνηση
Β/Α τομέα Αθήνας

Πέμπτη, 21 Μαΐου 2015

Δήλωση των Οικολόγων Πράσινων για την πυρκαγιά της 18/5/2015 στο Ευριπίδειο θέατρο Χαλανδρίου

Το περιβάλλον και ο πολιτισμός στο στόχαστρο

Οι Οικολόγοι Πράσινοι καταδικάζουμε με αγανάκτηση τον εμπρησμό στο Ευριπίδειο Θέατρο Ρεματιάς Χαλανδρίου που είχε ως αποτέλεσμα να καταστρέψει ολοσχερώς το θέατρο, αγαπημένο τόπο καλοκαιρινών πολιτιστικών συναντήσεων του Χαλανδρίου και των γύρω δήμων. Ο εμπρησμός κατέστρεψε επίσης και μεγάλα δέντρα γύρω από το θέατρο, δέντρα που χρειάστηκαν πολλά χρόνια για να αναπτυχθούν και να φτάσουν το μέγεθος που είχαν όταν κάηκαν.   Η άμεση επέμβαση του δήμου, της πυροσβεστικής και των κατοίκων έσβησε ταχύτατα την πυρκαγιά ευτυχώς πριν προλάβει αυτή να επεκταθεί με ανυπολόγιστες ζημιές στο σπάνιο περιαστικό πράσινο της ρεματιάς, που προστατεύεται από το Π.Δ. 659/1995, και στα γύρω σπίτια.
Αυτή τη στιγμή επείγουν:
  1. Το πόρισμα της Πυροσβεστικής και των ανακριτικών αρχών για να βρεθούν οι ένοχοι του εμπρησμού και να αποδοθεί άμεσα δικαιοσύνη για την αποτρόπαιη αυτή πράξη, ώστε να καταλαγιάσει η δίκαιη οργή της κοινωνίας και να σταματήσουν τα διάφορα αστυνομικά σενάρια που ενσπείρουν διχαστικές, βάσιμες ή αβάσιμες υποψίες στην πόλη.
  2. Ο άμεσος σχεδιασμός του νέου θεάτρου στις διαστάσεις και στη θέση του προηγούμενου με υλικά και φυσιογνωμία φιλική στον περιβάλλοντα χώρο, σε συννενόηση με τους συλλόγους και τους κοινωνικούς φορείς της περιοχής.  Η δηλωμένη θέληση της δημοτικής αρχής για την άμεση επαναλειτουργία του θεάτρου μάς βρίσκει σύμφωνους και θα συμβάλλουμε όσο μπορούμε με δημιουργική κριτική και παρουσία ώστε να λειτουργήσει το θέατρο όσο πιο γρήγορα το φετινό καλοκαίρι.
  3. Η λήψη μέτρων από τους αρμόδιους φορείς για φύλαξη του χώρου σε 24ωρη βάση, ώστε να αποτρέπονται στο μέλλον όσο το δυνατόν τέτοιες τρομοκρατικές ενέργειες που κάνουν την κοινωνία έρμαιο στη διάθεση συμμοριών.

Οικολόγοι Πράσινοι
Πολιτική Κίνηση
Β/Α τομέα Αθήνας

Παρασκευή, 8 Μαΐου 2015

Ο ΠΕΙΡΑΙΑΣ και η σύγκρουση με το ΤΡΑΜ

Φωτογραφία από Σιδηροδρομικά Νέα  (Σάββατο, 2 Μαΐου 2015)
Αναδημοσιεύουμε ένα παλιότερο άρθρο, που είχε δημοσιευθεί στον τοπικό τύπο του Πειραιά (Άνοιξη 2006), διότι πιστεύουμε πως παραμένει και σήμερα επίκαιρο σε αρκετά του σημεία.
______________________________ 

Μια ιστορία όπου ΟΛΟΙ βγαίνουν χαμένοι

Στις συνθήκες που ζούμε, ο συμμετοχικός σχεδιασμός παραμένει λέξη άγνωστη και η περίπτωση του τραμ δε μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Όπου όμως λείπει ο συμμετοχικός σχεδιασμός και τα όσα αυτός συνεπάγεται, εκεί ευδοκιμούν τόσο η αλαζονεία της εξουσίας όσο και οι φοβικές αντιδράσεις από την πλευρά των πολιτών. Στις συνθήκες αυτές, η πιθανότητα να βγούν όλοι χαμένοι είναι παραπάνω από υπαρκτή.

Ξεκινώντας από τις ανάγκες της πόλης

Η συζήτηση λοιπόν για το τραμ κανονικά θα έπρεπε να ξεκινάει από τις συγκοινωνιακές ανάγκες του Πειραιά. Παραδοσιακά η παραλιακή ζώνη από Μοσχάτο μέχρι Γλυφάδα και Βούλα έχει ιδιαίτερη σημασία για την οικονομική ζωή του Πειραιά, με δεδομένη (και) την αγοραστική δύναμη των κατοίκων της. Η ζωτική αυτή σχέση αυτή τίθεται σήμερα υπό αμφισβήτηση, καθώς στα ολυμπιακά συγκροτήματα του Φαλήρου και του Ελληνικού προωθούνται εμπορικές και ψυχαγωγικές χρήσεις ευθέως (και, συχνά, αθέμιτα) ανταγωνιστικές προς τις κεντρικές λειτουργίες του Πειραιά.
Την ίδια στιγμή οι δυνατότητες μετακινήσεων μεταξύ Πειραιά και παραλιακών δήμων εμφανίζουν και αυτές τη δική τους κρίση.
  • Ο κορεσμός της παραλιακής λεωφόρου, ιδίως μετά τη σύνδεσή της με τον Κηφισό, έχει κάνει παρελθόν την εύκολη πρόσβαση με το ΙΧ.  
  • Τα ίδια κυκλοφοριακά προβλήματα συμπαρασύρουν και την αξιοπιστία των λεωφορειακών γραμμών.
  • Το τραμ τερματίζει προς το παρόν στη μέση του πουθενά, εξυπηρετώντας τελικά μόνο τους ολυμπιακούς πόλους που θα ανταγωνίζονται τον Πειραιά.
Η διπλή αυτή απειλή για την εμπορική και οικονομική ζωή της πόλης απαιτεί επειγόντως:
  • Διεκδικήσεις για ήπιες μετα ολυμπιακές χρήσεις (και αποξήλωση όλων των εγκαταστάσεων που είχαν κατασκευαστεί ως προσωρινές)
  • Αποτελεσματική ενίσχυση της συγκοινωνιακής σύνδεσης του Πειραιά με τα παραλιακά προάστια.
Καθώς οι δρόμοι είναι ήδη κορεσμένοι και μετρό στην κατεύθυνση αυτή ΔΕΝ προβλέπεται ούτε για το απώτερο μέλλον, η προέκταση της ήδη έτοιμης παραλιακής γραμμής του τραμ αποτελεί τη μόνη πρόσφορη λύση. Οποιαδήποτε σκέψη για υποκατάσταση του τραμ με συνδυασμό άλλων μεταφορικών μέσων (π.χ. τραμ + ΗΣΑΠ + μετρό) καταλήγει σε τόσο πολλές μετεπιβιβάσεις, που πρακτικά αχρηστεύεται, ενώ και η σχεδιαζόμενη επέκταση του μετρό στον Πειραιά θα καλύπτει το πολύ 1-2 κεντρικά σημεία. Αντίθετα  η υπάρχουσα μελέτη του τραμ προβλέπει 4 τουλάχιστον κεντρικές στάσεις, με προοπτική να προστεθούν άλλες 6.

Η πρόσβαση σε όσο γίνεται περισσότερα σημεία υψηλής ζήτησης αποτελεί όρο για την κάλυψη των αναγκών του Πειραιά. Αν το τραμ τεθεί εκτός κέντρου και εκτραπεί προς το λιμάνι (που, άλλωστε, εξυπηρετείται ήδη με τον ΗΣΑΠ και θα συνδεθεί επιπλέον με τον Προαστιακό και το Μετρό), οι ζωτικές ανάγκες του Πειραιά μένουν τελείως ακάλυπτες. Παράλληλα όμως υπονομεύεται και η δυνατότητα των μελλοντικών επεκτάσεων του τραμ προς Δραπετσώνα, Κερατσίνι και Πέραμα να «πείσουν» τους κατοίκους ότι θα μπορούν να έχουν πρόσβαση στον Πειραιά χωρίς να τον επιβαρύνουν με τα ΙΧ τους.

Τραμ: αριθμοί και πραγματικότητα

Μπορεί όμως το τραμ να αναλάβει με επιτυχία ένα τόσο κρίσιμο συγκοινωνιακό ρόλο;  Για απάντηση, αξίζει να δούμε τα σχετικά στοιχεία.
Σε απόλυτους αριθμούς, λοιπόν,  η σύγκριση του τραμ με το λεωφορείο και το τρόλεϋ είναι εντυπωσιακή: κανένα λεωφορείο δε μπορεί να μεταφέρει 200 επιβάτες, ενώ μια γραμμή τραμ εξυπηρετεί μέχρι 12.000 επιβάτες την ώρα (έναντι μόλις 5-6.000 του καλύτερου  λεωφορειόδρομου). Η κατανάλωση ενέργειας είναι 6-7 φορές μικρότερη και κανονικά ο θόρυβος είναι πολύ χαμηλότερος από αυτόν της οδικής κυκλοφορίας. Προσθέστε εδώ ότι στις ώρες αιχμής το τραμ είναι πολύ ταχύτερο από τα λεωφορεία και τα τρόλευ, ενώ και ο χώρος του στο δρόμο μένει την περισσότερη ώρα ελεύθερος.

Τα στοιχεία αυτά χρειάζεται φυσικά να επιβεβαιώνονται και στην πράξη. Και εδώ  ανοίγει η συζήτηση για την εμπειρία από το μικρό δίκτυο που ήδη λειτουργεί.
  • Η επιβατική κίνηση έχει ήδη φθάσει τις 50.000 τη μέρα, έναντι 30.000 το πολύ που προέβλεπε η αρχική συγκοινωνιακή του μελέτη.
  • Η ικανοποίηση των επιβατών είναι υψηλή στους περισσότερους τομείς. Η χαμηλή ικανοποίηση αφορά τομείς που μπορούν να διορθωθούν: ταχύτητα (αυθαίρετη στέρηση του «πράσινου κύματος» από την πλευρά του ΥΠΕΧΩΔΕ), συχνότητα δρομολογίων (απουσία κονδυλίων για επάρκεια διαθέσιμων συρμών) και περιορισμένους προορισμούς (βλ. αντιδράσεις για την επέκταση προς Πειραιά)
  • Παρά την απουσία του «πράσινου κύματος» στη σηματοδότηση, η ταχύτητά του έχει βελτιωθεί πολύ. Με την ίδια ταχύτητα θα κάλυπτε έφθανε από την Ομόνοια σε περιοχές όπως το Παγκράτι, η Κυψέλη ή τα Πατήσια σε 10-15 λεπτά.
  • Στις περιοχές που καλύπτει το τραμ, τα συνολικά ποσοστά χρήσης δημόσιας συγκοινωνίας (αλλά και οι αξίες γης) έχουν αυξηθεί σημαντικά.
Όλα αυτά είναι ήδη αρκετά για ένα δυσφημισμένο μεταφορικό μέσο που πληρώνει ακόμη τις «αμαρτίες» της Ολυμπιάδας: 
  • Υποχρεώθηκε να καλύψει τους Αγώνες με… δοκιμαστικά δρομολόγια, δημιουργώντας μια επίπλαστη εικόνα αργού και μη εξυπηρετικού μέσου.
  • Περιορίστηκε στα διαδρομές που θα εξυπηρετούσαν τους Αγώνες, μένοντας  ακρωτηριασμένο και αναντίστοιχο με τις καθημερινές ανάγκες της πόλης.
  • Αποκλείστηκε από τις κεντρικές περιοχές της Αθήνας και του Πειραιά, όπου θα μπορούσε να δώσει το μάξιμουμ των δυνατοτήτων του
  • «Εγκλωβίστηκε» ανάμεσα στη θάλασσα και την Παραλιακή, με δυσκολίες προσπέλασης και με επιβάτες σχεδόν μόνο από τη μια πλευρά της γραμμής.
  • Λειτουργεί με περιορισμένο αριθμό διαθέσιμων συρμών, που στις ώρες αιχμής δεν επαρκούν ούτε για την υπάρχουσα επιβατική κίνηση.